Mamica

     Havijer Dolan(25), kog zovu ''režiserski vinderkind'' u svom petom i najnovijem filmu, ''Mamica'', bavi se odnosom između majke udovice i hiperaktivnog, problematičnog sina. Premda se Dolan ovim odnosom bavio u svom prvencu, ''Ubio sam svoju majku'', ovog puta deluje nam kao da je majka ta koja želi da počini ubistvo.
    Godina je 2015., fiktivna Kanada. Stupa zakon u kom se navodi da svaki roditelj deteta sa posebnim potrebama ili pak problematičnog deteta, može da preda vladi brigu o svom detetu - besplatno. Mi pratimo Dajanu Depre (ili kako se ona predstavlja - Daj); neukusno obučena, razbarušene kose dolazi u popravnu školu gde preuzima svog sina nakon što je požar koji je podmetnuo unakazio njegovog školskog druga. Daj preuzima brigu o Stivu, rešena da ga školuje kod kuće. Njihov odnos je pun tenzije, a nakon jednog naleta agresije, u ovu turbulentnu vezu ulazi neobična komšinica od prekoputa, Kajla - bivša profesorka u srednjoj školi koja ima govornih problema na psihičkoj bazi. Odnos Dajane i njenog sina, pun konflikta a istovremeno krajnje dirljiv, uvlači Kajlu u njihov život i oni počinju da funkcionišu na simbiotičkom nivou. Kajlin govor se popravlja dok je sa njima, Stiv ne odbija lekove, a Daj nalazi posao - sve je izbalansirano.
Dolan se odlučuje na 1:1 kadar, prost kvadrat, koji često vizuelnim varkama deluje uže, i na taj način nam ne dozvoljava da nas bilo šta sa strane odmami od lica glavnih glumaca i odalji od njihove intime. Međutim, u dva navrata Dolan proširuje kadar, simbolično oslobađajući tri glavna aktera od stega svakodnevnog života, uz prepoznatljive reči grupe Oasis, ''Maybe you're going to be the one that saves me'', time nam ulivajući nadu da će na kraju sve biti u redu sa ovim likovima. 

Ali, hoće li?
To što vidimo Stivovu mirniju, dečiju stranu može da nas zavede i učini da zaboravimo na njegovo stanje, na Dajinu nemogućnost da reši problem i da se izbori sa surovošću odluka koje mora da donese, ali i Kajlin hendikep koji se vraća svaki put kada pređe ulicu, i uđe u svoju kuću.

Dolan je bezobziran u svojoj hiper-realističnosti bacavši nam suve emocije u lice, neprijatno nas prodrmavši suočavljanjem sa problemom koji nema rešenje.